کوارتت یاشار

بعد از نيم ساعت صندلی عقبِ ماشين شده بود پر از توله سگ هاي سرما خورده و سياه و . بعد از نیم ساعت به خودم گفتم این آخرین بارت باشد که با تلما به سفر می روی . یک ریز حرف می زند و اُرد می دهد. برای همین گوته دیگر با من حرف نمی زند. گوته خوابيده بود و ساعت جيبی‌ آرام داشت از دست استخوانی ‌و لرزانش می‌‌افتاد. یواش ! چقدر حرف می زنی تو ! رسيديم. نخل‌هاي بلند در دو طرف راه خاكي هتل . بی اعتنا به من و تلما زير باران یواش در پچ پچ .
ـ یک لحظه تلما!
ـ چی ؟
ـ اینها انگار دارند در باره ی من ...
ـ خیالاتی شدی پیران . مگر قول ندادی بودی این سفر فقط گوشت به من باشد. مگر ... !
نخل ها. نخل ها . نخل ها مثل زن های جنوبی صورتشان را پشت سبیل و ابرو پنها کرده اند و هی یواشکی این طوری می خندند...
ـ تلما.
تلما نمی شنوید. رسیدیم. در را زني سفید پوش باز کرد. زنی سفید پوش و رنگ صورتش چقدر غیر معمول به نظر می رسید. رنگ پریده که نه خیلی ولی سفید و بشاش.
ـ دست کش های قرمزش را نگاه کن تلما ...
ـ به تو چه !!!!
ـ سلام ..
ـ به هتل تمساح خوش آمده ايد !ه

نور سفيد و كور كننده بود. کمی هم سرد. بوی یواش لیمو از این کاشی های سفید. تلما دستم را فشرد و سرش را به شانه‌ام تکيه داد.

ـ چه هتل روشن و دنجي ! چقدر ...
ـ ديژاوو .
ـ آره . انگار قبلا هم اینجا ...

برگشت و سقف بلند و ارغواني هتل را با آن چشم‌هاي آبي اش نگاه كرد. سقف بلند و ارغوانی. سرم گیج رفت . انگار داشتم به ... این سقف با این رنگ و به این بلندی چطور ممکن بود سقف یک هتل یک شهر کوچک باشد؟ چقدر صورت تلما اینجا می درخشید. اختلاف سنی من و تلما شش یا هفت ماه است ولی همیشه او را مثل دخترم دوستش داشتم. یعنی مثل یک پدر ولی حالا ... صورتش چقدر واقعا قشنگ است و دارد هنوز با خنده به در و دیوار هتل نگاه می کند. دستش را دوباره گرفتم و طرف دفترهتل رفتيم . مردي كه پشت ميز پيشخوان نشسته بود ... مردی که ... او شبيه هيج تيره و نژاد نبود . هر کسی اينجا بود آنقدر می خنديد که بوی شاشش همه جا را می گرفت . خنده‌ام گرفت . تلما هم خنديد . براي پنج دقيقه همين طور ايستاديم و او را تماشا كرديم . او هم ما را به دقت نگاه كرد . . در حين نگاه كردنش كه نمي دانستم كداممان را واقعا زير نظر دارد حس كردم تبديل به كتابي شده‌ام كه همه ي زندگي مخفي من در آن نوشته شده است و او به سرعت دارد آن را مي خواند و نيروي من آرام آرام خامو... لبانش را تكان مي داد و زبان سوخته و قهوه‌اي رنگش آنها را خيس مي كرد . و آن ساعت پشت سرش هم ...
ـ تلما ساعت را نگاه كن تلما !
تلما انگار ترسيده بود و بازوی مرا می فشرد
ـ چرا همه ي شماره هاي 9 هستند ؟
برگشتيم و دوباره به اين مرد نگريستيم . يكي از چشم‌هايش سياه بود . سياه سياه . همه‌ي آن چشمش سياه بود و در آن هيچ سفيدي نبود . حتي نور تابان هتل در آن منعكس نمي شد و نمي درخشيد و انگار گلوله ي قيري بود كه داخل چشم خانه‌اش تپانده بودند . سياه و چيني شكل و كشيده . آن ديگري كه اصلا چشم نبود . يا شبيه چشم نبود و خيلي پايين تر قرار داشت. آن هم رنگش سياه بود و نور نداشت . تا عينك كج و معوجش را برداشت و به صورتش زد رنگ چشم هايش سبز و نارنجي شدند . خواب چشم‌هاي مرا پر كرده بود که تلما کاغذ يادشتش را روی ميز گذاشت
ـ ما دو ساعت پيش همين نزديكي ها بوديم . شما آدرس اينجا را اشتباه داديد آقاي ...
ـ اسمش انگار ..
نتوانستم اسمش را بخوانم . با دست اشاره كردم كه خودش نگاه كند . تلما كارت او را از روي ميز برداشت و نگاه كرد
ـ آقاي قمروزير . ما دو ساعت تمام در اتوبان مه گرفته گم شديم .
مرد خنديد و دندانهايش قلب مرا ...
آن زنی که در را باز کرده بود پشت مرد پيدا شد ليوان خالی را از پشت ميز برداشت و به تلما نگاه‌ کرد
ـ خانم ساعت 9 ساعت خواب قمر وزير است. ساعت 9 همه ي اتوبان‌هاي اين شهر را مه عزيز فرا مي گيرد. هر كه خرگوش باشد در اين راه‌ها گم مي شود ... . مي دانيد كه اين شهر را براي شكار خرگوش درست كرده‌اند .. ايشان ساعت 9 همين طور ايستاده مي خوابند و خواب آلود جواب تلفن‌ها را مي دهند . به هر حال .. بلاخره اينجا را پيدا كرديد . مقصد همين بود مگر نه ؟
من و تلما به همديگر نگاه کرديم . خواستم بگويم که ببخشيد اشتباه شده است ما بايد جای ديگری که آن مرد عينکش را از صورتش برداشت و انگار مرا می نگريست
ـ حالا كدام يك از اتاق ها را مي خواهيد ؟
يكي از بزرگترين ..
مرد حرف تلما را قطع كرد و گفت : نزديك دريا باشد ؟
من گفتم : فرق چنداني به حال ما ندارد آقاي قمروزير ...
و خنديدم از اسمش و او با جديت گفت : فرق دارد خرگوش جان ... دارد !
گفت و بلند بلند خنديد وتلما خنديد و من هم خنديدم . مرا با آن خنده‌ي وحشت آميزش خرگوش صدا مي كرد .
ـ نه فرق چنداني ندارد . به هر حال ما كله سحر مي خواهيم برويم به ..
ـ سيگار مي كشيد ؟
من ...
ـ نمي كشيم .
هميشه از اين عادت تلما بدم می‌آيد . از طرف من هم جواب می دهد . مرد دست استخواني و پر مويش را روي دست من گذاشت و پرسيد : فردا كجا مي رويد ؟
ـ مي رويم به ديدار ..
تلما دست او را از روي دست من برداشت
ـ مي توانيد يكي را بفرستيد تا سگ ها را از ماشين بياورند ؟
ـ چند تا خواهر هتسند آن سگ ها ؟
ـ هفت خواهر ، آقاي قمر وزير ..
مرد قه قاه خنديد و ديدم آن تكه خال گوشتي روي بينی‌اش بزرگ و سرخ شد و افتاد و او تلفن اش را برداشت و گفت : ببرك جان بيا و هفت خواهران را از ماشين تلما خانم بردار و ببر اتاق 966 ..
چه دندان‌هاي كلفت و ضخيم و كجي ! تلما در حين رفتن به طرف اتاق 966 گفت : شبيه شاهزاده ايكس بود . نه ؟
ـ نه . شبيه ديلاق گاوبود .. پير و بي دندان .
ـ حالا چرا بي دندان ؟
ـ انگار که خود جهنم بود ديوث .
زني با لباسي سفيد كه چشم‌هايي سرخ رنگ داشت و لبهايي سياه، آمد
ـ هفت خواهران را كجا بگذاريم خرگوش خان ؟
تلما طرفش رفت
ـ‌ سه تايش را بگذاريد طرف راست شومينه و چهار تايش را طرف چپ .
يكي يكي آورد و گذاشت . تلما شومينه را روشن كرد و بعد به ببرك ، آن زني كه سفيد پوشيده بود گفت : لطفا دو عدد پتو برايشان بياوريد .
من روي تخت نشستم و كتم را در آوردم و ساعتم را براي 6 صبح فردا كوك كردم و دراز كشيدم و تلما هم كنارم آمد . صداي باران شبيه صداي فرشته‌هاي لاغر ساعت دو بعد از ظهر موزه ي هومر لوس آنجلس بود . ببرك دو پتو آورد و تلما از جيب كت من صد دلار برداشت و به دست ببرك داد و ببرك در را بست و رفت .
گفتم : مثلا آمده بوديم کنار هم ...
ـ مردها چه خود خواهند !
مي خواستم جوابش را ندهم و بخوابم كه او انگشتش را فرو كرد در گوشم ..
ـ نگاه كن هفت خواهران چه زود خوابيدند .
ـ خوشا به حال هفت خواهران تو تلما جان !
تلما آمد و نشست
ـ تو بيا اين طرف تخت بخواب خرگوش خان .
با بی علاقه‌گی رفتم
ـ زهرمار خرگوش خان .
صداي باران انگار صداي فرشتگان تازه هبوط كرده و لاغر و كوچك و بي پر بود كه در هم تنيده پچه پچه مي كردند و مي ترسيدند و مي ناليدند. تلما پيراهنش را در آورد و كنارم با آن تن درخشانش مثل گرده ي گر گرفته ي آتش دراز كشيد و گفت : پيرا .. پيران .. پيران خوابيده‌اي ؟
هر وقت اين زن مرا پيران صدا مي كند من بايد ...
ـ خواب نيستم خانم . دارم دور مي شوم .
تلما عين كبكي خنديد
ـ پدر سوخته ی شاعر من ..
برگشتم و شانه ي لخت و زيتونی‌اش را بوسيدم و تلما هم زير پتو با پايش آرام شلوار مرا در آورد و با خود آرام آن ترانه ي تركي را كه از مادر من ياد گرفته بود ، خواند : بولبول اولموش بي قرار .. ( بلبل باز بي قرار شده ..) ...
واقعا آن مردي كه پشت ميز پيشخوان خوابيده ايستاده بود و همه‌ي شماره هاي ساعتش 9 بود از چه رگه و تيره‌اي بود ؟ مي خواستم برگردم و چيزي به تلما بگويم كه چشم‌هايم خيره شدند به چشم‌هاي باز و سياه سگ هاي كنار شومينه ...

***
صبح که شد ! ترسيدم و فرياد زدم تلما ، تلما لطفا بيدار شو . نشستم و خواستم كمي آب بردارم و بنوشم كه حس كردم در آينه‌ی روبرو دهانم طرف چپ صورتم خميد و كج شد. بالايش سبيل‌هاي سفيد و زردي روييد و شكلم را مستحيل كرد. هفت زن با گيسواني سياه و صاف و بلند نشسته بودند و انگار دعا می‌خواندند . دست بردم تا زنم تلما را از خواب بيدار كنم . نبود و طپش قلبم را بلند بلند شنيدم . چشمم افتاد به روييدن گلهاي سياهي كه همه جا‌ي اتاق را پر می‌كرد . طپش قلبم چنان بلند بود كه گوش راستم را بي حس كرد و كشانيد پايين چانه‌ام ... چيزي شبيه دندان درد درون دهانم را پر كرده بود . آرام بعد از خيلي تلاش و چالش توانستم کمی طرف آن هفت زن برگردم
ـ شما كه هستيد ؟
آن زني كه در وسط جمع نشسته بود و مرا ياد زنی می انداخت که می گفت از جهنم آمده است با آن چشمهاي سرمه كشيده‌اش گفت : هر يكي از ما نگهبانان درهاي بعد از مرگيم .
صدايش مرا ياد صداي باران ديشب انداخت. آيي گفتم و دست كج شدهام را بالا آوردم..
ـ زن من ، تلما كجاست ؟
آن اولي كه صورتش شبيه صورت الهه های هندي بود ، گفت : او ، آنجا كنار تو خوابيده است . اما تو او را ديگر نمي تواني ببيني .
چه صدای رگه دار و خفه ای پيدا کرده بود
ـ يعني تلما مرده است ؟
زن چهارمي يا پنجمي گفت : نه . او زنده است و حالا با تني گرم و عرق كرده با موريس لوي از تو حرف مي زنند .
با خود تكرار كردم : موريس لوي ي ي ي ي ..
همان زن اولي گفت : اسم مستعار معشوقه‌اش .
ـ چرا من اينگونه حرف مي زنم ؟
زني كه آن طرف .. نه آن طرفتر نشسته بود ، موهايش را شانه می کرد . يکدفعه ايستاد و موهای بلندش را از صورت کنار زد
ـ اي گيج گول نگران نباش. به قزلان روحت عادت مي كني .
نه . انگار اين طوري نگفت . گفت : عادت نمي كني ...
دلم شكست و هر چه در من بود انگار گريه شد. انگار صداي مادرم ام الكلثوم بود كه در گوشم مي گفت : چرا به سيبها دست زدی پسر؟
شبيه گريه‌اي كه در پنج سالگي كنار حوض ماهي‌های سرخ عيد مي كردم اشگ ريختم . شبيه پنج سالگی‌ام در كنار حوض ماهي‌های سرخ كه مادرم ام الكلثوم بر روي آب شناور مانده بود و آن پروانه دور سرش می‌پريد‌. برخاستم . به سختي برخاستم‌. نشستم . اين نشستن و اين برخاستن شبيه برخاستن‌ها و نشستن‌هايي كه پيشترها داشتم نبود ... پيران نبود كه بر مي خواست . انگار بسته به نخي بودم كه نمي توانستم دورتر بروم . انگار نخ گره داشت و كسي بر آن گره ، افسوني دميده بود . ماندم . دست هايم لاغرتر شده بودند و پوستم .. ديگر درست دست‌هايم را نمي ديدم . اسم موريس لوي برايم زنگي در پي داشت . آشنا به نظر مي آمد . اسمش را پيش از اين جايي شنيده بودم . جايي .. يادم نمي آمد . در باز شد و دري كه باز شد آن در اتاق 966 نبود . انگار دري بود از جنس نقره و بلند در وسط اتاق كه با صدايي كش دار و سنگين باز شد و يكي آمد اتاق و جلوتر آمد . به نظرم رسيد اين كه آمد همان مرد بود . مردي كه پشت ميز پيشخوان ايستاده بود و مرا خرگوش صدا مي كرد. نزديكتر آمد و دستش را جلوتر آورد و قلبم را از سينه‌ام كند و به دست ، حتما بايد ببرك باشد ، آن زن ، به دست او داد . حس كردم آن نخ بادبادك در هوا گم شد و دهان و بيني و موهاي بلند و قهوه‌اي من همه رفتند . ماندم . حس كردم رنگ عسلي چشمان من كه يادگار پدرم بود ريخت و بخار شد و رفت . هرگز فكر نمي كردم كه پدرم علاءالدين از من از روح من برود . پسر بي پدر وجود خارجي ندارد . شده بودم شبيه مهي در شبي باراني و گم . انگار زن ها برخاستند و به تماشا ايستادند . حس كردم ايستادنشان را .. تماشاگران زندگی من همواره زن‌ها بودند. آنها بودند که رازهای مرا بی آنکه برايشان بگويم می دانستند. زنها اين زنهای عجيب ...انگار در اتاق باران مي باريد و از دور ، از خيلي دورتر ها صدای چند كبوتر به گوش مي رسيد . در من كه ديگر جز سايه‌اي بيش نبود جاي خالي پدرم علاالدين بزرگ تر مي شد و من صدايش را ديگر نمي شنيدم كه هر بار مي گفت : هر وقت كه افتادي بگو يا ...
پسر بي پدر فتحيات نمی‌تواند داشته باشد . حس كردم آن مرد پشت ميز پيشخوان عينكم را از جيب كتم در آورد و در مقابل اين شكل مه گرفته ، گرفت . هر چه را كه چشم‌هاي ام الكلثوم در حين خاموش شدن ديد ، من ديدم . تن ها را ديدم كه در زير باران جامه‌هاشان را كندند و تن هاي بلوريشان ، تن‌های شيشه ايشان را شستند( تن هايي كه شرمگاه نداشتند ) تن‌هاي تازه‌شان چه شبيه تن تلما بود ، شستند تن هاشان را .. موريس لوي .. چه اسمي ! اين اسم بايد گونه‌اي ديگر تلفظ مي شد تا براي من معنا پيدا مي كرد . موريس لوي . زن ها در برابر خنده‌هاي آن مرد پشت ميز پيشخوان تن هاي همديگر را انگار كه پيراهن باشد دگمه باز كردند و پوشيدند و دگمه ها را يكی يکی بستند و يك تن شدند . آن كه يك تن شده بود گفت : قمر وزير بوی سيب از دستانش نمی رود .. !
قمروزير بايد اسم اين مرد پشت ميز پيشخوان باشد . او خنديد و كت مرا برداشت و گفت : پيش از رفتن حرفي يا خواهشي داري ؟
ـ علاالدين را هم تو بردی ؟
ـ پدرت را برادر من برد !
ـ پدرم را چرا از من ربوديد ؟
جوابم را نداد و انگار خودش را در اينه بر انداز كرد و يك دفعه رو به آن زن گفت : بگيرش اين بي تلما و بي پدر را ! كشان كشان بياورش اين بي پنير و ابتر را !
زن مرا انگار كه پسرش باشم ، برداشت و از پله ها آمد پايين و سوار فايتون نقره‌اي كرد . اين فايتون چه شبيه فايتون‌هاي ارغواني خيابان قره آغاج تبريز مي باشد ! قره آغاج ! قره آغاج بايد با موريس لوي ارتباط داشته باشد . من اسمي شبيه اسم موريس لوي را در قره آغاج انگار شنيده بودم . انگار دست مرا از دست پدرم گرفته بود و برده بود جايي خنك و مشجع و برايم شعر خوانده بود و انگار چشم‌هايش .... يكي از چشم‌هايش آبي بود . آن ديگري سبز .. و انگار ابروهاي پر پشت و سفيدي داشت و نمي دانم چگونه مي تواند او با اين هيئت و شكل با تلماي من ارتباط داشته باشد . اما اسمش موريس لوي نبود . چيزي شبيه اين اسم بود . پرسيدم اين را از هر كسي كه آنجا بود . كسي برگشت و مرا شبيه شب هاي برفي تبريز نگريست و گفت : من قمروزيرم . اين جا ساعت 9 روح تو هست . ساعت 9 نه شب و نه روز !
زن آرام گفت : بيچاره خرگوش . بيچاره خرگوش .
صداي ببرك بود كه گفت : من مي روم تا به تلما خانم خبر را بدهم .
چه اسم آشنايي بود اين قمروزير . شبيه گاو آهن‌هايي ست كه در زمين خشك شيارهاي عميق ايجاد مي كند .
مرا کجا می‌بريد بگوييد ؟
خنديدند. بسان زن هاي بي شوهر و چروكيده و بي دندان و لاغر و بي نور و كفتار گونه خنديدند و قمروزير گفت : به طبقه ي سوم دوزخ مي بريمت !
قلبم آن بالا در اتاق 966 گريه كرد و زن گفت : ام کلثوم را بشنويد كه چه گريه مي كند !
قمر ويز گفت : اگر گريه كني تو ، در طبقه سوم دوزخت براي خنك كردن و رام كردن اتش اشك كم مي آوري تو. مي شنوي اي گيج گول ؟
قلبم آن بالا انگار كه سازي بي صاحب باشد ناليد و من گفتم : كاشكي تلما هم با من بود !
زن گفت : او را فراموش كن . برايت زني در انتظار نشسته است كه پاهايش پر از موست و دم خوك دارد .
قمروزير قه قاه خنديد و يك دفعه ماند و پرسيد : اي بي پدر و بي پنير : ماذا ربي ؟
گفتم : من ..
زن گفت : لال اولما اوغول دنه ! ( لال نشو پسرم . بگو )
صداي زن صداي ام الكلثوم بود . صداي مادر من . فايتون خيلي آرام راه مي سپرد . انگار براي رسيدن سالها راه داشتيم . هنوز جواب قمروزير را نداه بودم كه آهسته بيرون را از فايتون را ديدم . بر طنابي از آتش راه مي سپرديم . تاريكي بود و در تاريكي اين طناب آتش بود كه مي سوخت و مي رفت تا جايي را منفجر كند . هيچ برآمدگي و فرودي ديده نمي شد . من و قمروزير و اين زن در فايتون قره آغاجي و فايتون قره آغاجي بر طناب آتش . حس كردم همه ي آن همه چيزي كه از من مانده بود توده اي كاه خشكيده شده بود .
پرسيدم : مرا چرا به دوزخ مي بريد ؟
زن گفت : براي سوختن !
گفتم : مگر اينجا يكي از شهرهاي قران است ؟
جوابم را ندادند.
كاش تلما اينجا بود و براي من آن ترانه ي حسرت بار تركي را مي خواند : بن يوروروم يانه يانه ، نه عاقيلم نه ديوانه ... اين ترانه را كه به ياد آوردم دوباره ياد آن اسم افتادم . موريس لوي . گفتم: بگوييد آن موريس لوي كه بود كه اسم او را برديد و گفتيد تلما با او از من حرف مي زنند ؟
زن گفت : جواب را بده تا آن اسم به كمكت بيايد .
قمروزير هويي گفت و اسب ايستاد. برگشت و پرسيد : ماذا ربي ؟
قلبم در آن دورترها ، در آن پس و پشت هاي زمان كه در گوشه‌اي در چنبر عنكبوتي افتاده بود ، هنوز مي طپيد. انگار صداي قلبم بود كه تكرار مي كرد : او ...
زن گفت : آديني ده اوغلوم . ( اسمش را بگو پسرم )
فكرم بي پدر شده بود و در مانده بود . من خالي شده بودم از هر چه بود و وجود داشت . زن آرام پيراهنم را كه لايه‌اي از مه بود از تنم كند و همه ي تنم را روغني سياه و بد بو ماليد .
قمروزير گفت : اي از زبان دور ، اي نفهم دير كرده زود بگو ماذا ربي ؟
ديگر صداي قلبم به گوشم نمي رسيد . كبوترها دور مي شدند .
قمروزير گفت : گم شو . بپر . بسوز . بپر ...
نمي خواستم اما آتش كه دست و پا داشت و پاهايش پر مو ، بالا آمد و مرا در آغوش گرفت و از لب‌هايم بوسيد و من افتادم در طبقه ي سوم ... سوختم سوختم سوختم ...

**
نمي چسبيد . سيگار نمي چسبيد . هيچ وقت در حين باريدن باران سيگار نچسبيده بود . تلما كه پشت تلفن آدرس هتل تمساح را مي گرفت ، راه آمده را دور زد و برگشت و مرا چپ چپ نگاه كرد .
ـ تلما جان بگذار سردمان شود . در باران‌هاي اين سفر كمي تازه شويم .
تلفنش را خاموش كرد
ـ شيشه ات را بكش بالا . من سردم است آقا .
دگمه را فشار دادم و پنجره بسته شد . صندلي را عقب تر كشيدم و چشم هايم را بستم .
ـ نخواب پيران !
بي آنكه چشم‌هايم را باز كنم ، گفتم : خانم جان ، غر نزن ، نمي خوابم . كمي دورتر مي شوم . گوته تنهاست .
گفت : بر پدر شاعران ...
جوابش را ندادم . از اينكه چشم‌هايم را باز كنم مي ترسيدم . راه كج و معوج و مه گرفته بود . سرم از راه گيج مي رفت .
ـ حالا مثلا به چه فكر مي كني با چشم‌هاي بسته ؟
ـبه خانه اي بزرگ و قديمي در جنوب غربي آلمان . در طبقه سوم آن خانه من و گوته نشسته ايم و ...
ـ گوته را ول كن . با من می خواهی به اين سفر بروی پيران . چشم هايت را باز كن گفتم .
نكردم . داشتم از دوزخ به گوته مي گفتم . گوته با دقت به حرف هاي من گوش سپرده بود .
ـ اگر نكني مي ايستم .
باز نكردم . گوته انگشت به دهان مانده بود . صحبت از آتش بود و از زن بودن آتش و از دم داشتن آن زن با پاهايي پر مو و كلفت .
گوته گفت : چقدر پر از اسطوره اي تو .
پاهايم را نشان دادم كه شبيه پاهاي اسب شده بود . تلما شيشه‌هاي ماشين را پايين كشيد و ايستاد . چشم هايم را باز كردم و به صورت هنوز پير نشده‌ي تلما نگريستم . تلما خنديد و به راه افتاد و سيگاري آتش زد و آرام خواند : گوك يوزونده دومان دومان بلوت سان !( در آسمان ابرهاي گرفته اي تو .. ) گذشتيم . دوباره گوته ويسكي ريخت. من ادامه دادم و تلما ايستاد . بيرون را نگاه كردم و گفتم : شوخي مي كني . نمي تواني جدي باشي .
سري به نفي تكان داد و گفت : نه ! بيچاره زير باران مي ميرد .
پياده شدم و انگار كه به سوي تهي گاهي وحشتناك مي روم ، رفتم و از زمين برش داشتم . مي لرزيد . بوي ... ناله اي كرد . چشمهايش را بست . سياهي چشم‌هايش دلم را لرزاند و قلبم شور زد و درد از شانه ام به دست چپم خزيد . آوردمش . در صندلي عقب ماشين گذاشتمش .
ـ پيران كتت را در بياور و رويش بينداز .
انداختم .
ـ تلما انگار زخمي ست .
جوابم را نداد و نفسي بلند كشيد و به راه افتاد . دل من شروع كرد به درد كردن و سياه شدن . گوته گفت : اگر مي خواهي مي تواني بيايي اينجا زندگي كني . شراب و ويسكي اينجا تا دلت بخواهد موجود است . ببين . اين جا طبقه‌ي سوم فتحيات من است . موافقانه سري تكان دادم و برگشتم تا به چشمهايش نگاه كنم كه چشمم افتاد به چشم‌هاي سياه سگ كه نگاهم كرد و چشم‌هايش را بست . سفيدی دندانش‌هايش دلم را زخمي كرد . تا خواستم به گوته چيزي بگويم كه تلما دوباره ايستاد و من دوباره پياده شدم و يكي عين همان سگ را كه افتاده بود برداشتم و بعد از نيم ساعت پشت ماشين را هفت سگ سرما خورده و باران زده و سياه و سياه چشم پر كرده بودند . گوته ديگر خوابيده بود و دهانش باز مانده بود .

**
در طبقه‌ي سوم داشتم براي گوته‌ی عزيزم از دوزخ حرف مي زدم كه
ـ اگر باز نكني ، مي ايستم .
باز نكردم وتلما پنجره اش را باز كرد و كنار كشيد و ايستاد . باز كردم . او خنديد و به راه افتاد و سيگاري آتش زد و ترانه اي با خود خواند . دوباره با گوته حرف مي زدم كه تلما ايستاد .
ـ تلما شوخي مي كني . نمي تواني جدي باشي .
ـ نه . بي چاره زير باران مي ميرد .
پياده شدم . رفتم و از زمين برش داشتم . مي لرزيد . ناله اي كرد و دست راستش كرخت و بي حركت شد و چشم هايش را بست . چشم هاي سياهش دلم را لرزاند . آوردم و در صندلي عقب ماشين گذاشتمش. ياد موريس لوي افتادم . ماندم . ايستادم . موريس لوي ! بي آنكه تلما بفهمد شروع كردم به دويدن به سمت مخالف . هر چه خواستم چيزي به گوته بگويم زبانم را نگرفت . نفهميد . من هيچ وقت فرصت ياد گرفتن زبان آلماني را نداشتم . دستي به شانه ي گوته زدم و از پنجره‌ي خانه اش خودم را نشان دادم كه مي دويد . در زير بارش باران تند مي دويدم و خيابان قره آغاج تبريز با فايتون هايش ، با آن درخت بيد مجنونش و موريس لوي با ان كتاب قطور و با آن ابروهاي پر پشتش كه در انتظار من ايستاده بود ، آن طرف فروردين ديده مي شدند ...

19 دسامبر 2003. لوس آنجلس . ساعت دو و نيم صبح .

قیچی نامه ی من و اکبرکپنهاگی

2004-07-11T15:41:00.000-07:00

قیچی می‌خواست آن سیم نامریی را ببرد که به یاد راه رفتن لیلیت با آن شلوار کرمی رنگش افتادم. همان شلواری که او آن را در خیابان باندی از یک بوتیک پاکستانی خریده بود. خرامیدن لیلیت در رنگ‌ها. در قلبم نای طپیدن نبود. انگار صاحب قیچی که صورتش کج و معوج و مستحیل بود و از دهانش بوی ماهی مرده می آمد آرام مثل رباهای پیر و جادوگر در گوشم می گفت :
_ رها کن لیلیت را . در این لحظه زن پنیر خوشمزه‌ای نیس .
می‌خواستم رهايش کنم آن خرامش مار را در ابریشم ، که در جایی از آن جا که تاریک و سرد هم بود صورتش را دوباره دیدم. صورت لیلیت با آن لبخند سرخ و گرمش بزرگ و تکثیر شد .
_ بيدار شو بهرام . از خواب بيدار شو. مگه از يادت بردی که من خرامش نرم رنگ‌هام ؟
خوشم آمد. انگشت لیلیت را در سوراخ گوش چپم حس کردم . خوشم آمد. خنک بود . حس مارگونه‌ای درخشید و فشید و دور من خزيد. بوی زیتون آنتالیایی و پنیر بایزیدی. خوش خوشانم شد که قلبم را برای لیلیت تبدیل کنم به یک باغ گل سرخ
ـ چاهت را دریاب . تاریک است و خنک و بی عقربه . قلبت را آزار نده غافل .. چاهت را برو پایین . باد بودی باد می شوی .
تاب صدایش را نداشتم . شنیده بودم از موريس که می گفت : هر وقت دیدی در چاهی فرو می‌افتی، به صدای دزد روحت گوش نده !
از صدای صاحب قیچی هیچ خوشم نیامد . صدایش دردی بود مرموز و سنگین که درون سرم را میخورد و قلبم را می خشکانید . دستم را ، دست چپم را آرام بلند کردم و آن قیچی را از دستش به زور گرفتم و دادم به دست لیلیت . او هم قیچی را برداشت ، وردی خواند و قیچی شد یک شاخه گل سرخ . از آن گل سرخ هایی که اگر یکبار در عمرت آن را ببینی عددها تبدیل می شوند به حرف‌های جادویی . لیلیت گل سرخ را نزدیک صورتت من گرفت و من نفسی کشیدم و قلبم دوباره به دنیا آمد .
نفس کشیدن چه استعداد شگفتی ست . همه چیز در این نفس است . صاحب قیچی هنوز نرفته بود و خم شده بود و از نزدیک صورت کبود شده مرا می نگریست و هندی می خواند . گردن باریکش را گرفتم و لیلیت دستهایش را از پشت گرفت و بست و صاحب قیچی آهی کشید و من دوباره نفسی عمیق کشیدم و پلک زدم و پیش از آنکه صاحب قیچی شکل عوض کند و کوسه ماهی شود او را از زمین کندم و از پنجره ( نمی دانم این پنجره در کدام طبقه این ساختمان بود) پرتش کردم طرف کهکشان . هيچ کس در اتاق نبود . پنجره ها باز بودند . لیلیت در سر من بود و انگار ...
ـ شب خوش بهرام . تا می توانی هی نفس بکش !
چراغ را خاموش کرد و صورتش ناپدید شد . صدای عقربه مرا برگرداند طرف ... ساعت 5 عصر بود . رفتم روی صندلی چوبی نشستم و از آن کوزه آبی در لیوان ریختم و نوشیدم . هیچ کسی انگار آنجا ... گربه‌ای در فضای خالی اتاق نشسته بود و مرا با دقت می نگریست .
ـ تو روح صاحب قیچی را گرفتی و زنده شدی .
صدای گربه بود. دوباره با حیرت صورت سرخش را نگریستم . پلک پلک ... سراغش رفتم . او را از فضای خالی گرفتم و در را باز کردم و رفتم کنار آن درخت بلند ، بلند ، درخت گرد و .
ـ من بهرام هستم. تو که هستی ؟ این جا کجاست ؟
پرید پای درخت و با پای چپش پهلویش را خاراند و لبان سیاهش را لیسید و گفت : این جا خانه من و اکبر کپنهاگی و 3 پسر ملعون من می باشد . مرا ببرک خاتون صدا می کنند .
ـ ملعون ؟ آنها کجایند ؟ من در این خانه چه می کنم ؟
ببرک بانو رفت بالای آن درخت گردو و از شاخه پرید پایین و تبدیل شد به یک اژدها ... نه به یک درخت افرا .. به یک نویسنده ایرانی .. نه به یک زن 49 ساله و خوشپوش . با قدی متوسط و لبهایی نارنجی . شبیه ملکه الیزابت .
ـ تو چند هفته‌ای می شود که این جا آورده شده‌ای . اکبر کپنهاگی تو را گذاشته بود روی میز سرد مقدس تا آن سیم نامریی را ببرد و از مرکب مقدس قلبت کاغذهای جادویی اش را بنویسد و بخواند و زن گمشده‌اش را پیدا کند . ..
ـ زن گمشده اکبر کپنهاگی؟
چرخید و باد شد . نه ، دریا شد .. نه ، ستاره ی دریایی ... نه . یک زن 29 ساله شد با موهایی سرخ و بلند .
ـ من آن زن گمشده‌ام .
هایی گفتم و خواستم سر برگردانم و بروم پی قسمت تمام نشده دایره‌ام که گفت :
_ بهرام ، نمی توانی از این پیاز بیرون روی . پسران من بوی تو را می فهمند و می آیند تو را می گیرند و می خورندت .
ـ حالا این بهرام رنگ رز چه کند ؟
ـ ها . پس با تو می شود نشست و به جایی رسید . اگر روح صاحب قیچی ، آن پادشاه گربه‌ها و جنیان جنوبی ، اکبر کپنهاگی را بر گردانی و یاری اش کنی مرا ببیند و کام دل مرا حاصل کند ، من راه فرار را به تو نشان می دهم .
رفتم و در یک صندلی چوبی معلق نشستم و گفتم : چه معشوقه شگفتی هستی . حالا پدر این پسرانت که می باشد ؟
ـ داستانی دراز دارد ماجرا جوی جوان . او ، آن پدر پسران من از هند آمده بود و جادوی سیاه می دانست . ابویم را فریفت و مرا یک شب مست و غافل گیر آورد و نطفه‌ این پسرها را در من کاشت و پس از ان مرا به هیئت گربه درآورد و خودش رفت تا ملکه ای دیگر پیدا کند و نسل گربه سانان خود را زیادتر کند .
بلند شدم و به آن کره شیشه‌ای آویزان نگاه کردم و اندیشیدم..
ـ داستانت عجیب است اما در حرفهایت کمی شک می کنم . تو از هیئتی به هیئتی دیگر در می ایی .. .
ـ راست می گویی . اما این از بودن آن چهره درخشان است که در قلب توست و تو از آن روح و قوت می گیری . این از آن روح است که من می توانم چندی همان باشم که بودم . اما تا تو بیرون بروی آن هم می رود از من .
ـ کدام چهره ی درخشان ؟ لیلیت را می گویی ؟
ـ موريس لوی را می گویم .
تا اسم او را گفت سکوت کردم .
ـ اکبر کپنهاگی هم برای همین می خواست آن سیم درخشان را از تو بگیرد و مرا از این تاریکی به باغ زمرد ببرد . مرا یاری کنی ، پسران را هلاک می کنم و راه فرار را به تو نشان می دهم .
شاد و خوشحال خندیدم . خرمالویی از شاخه درختی که از پنجره به درون خزیده بود چیدم و بوییدم .
ـ حالا این پادشاه را از کجا پیدا کنم ؟ آن که رفته است رفته است !
آمد کنارم و خرمالو را از دستم ستاند و موهای سیاهش را باز کرد و مقابل پنجره ایستاد و اتاق اندکی تاریک شد .
ـ چون تو روح او را گرفته‌ای پس باید خودت بروی آن طرف شب و از آن خاک سرخ مشتی بگیری و بیاوری و شبیه اش را بسازی . .
خرمالویی دیگر چیدم و اینبار مزه‌اش کردم و کنارش رفتم و دست ظریفش را به دست گرفتم
ـ من شکل این اکبر را نمی شناسم . مرده شکل ندارد . شکل او مستحیل بود . مبهم بود . کج و معوج بود . بوی ماهی مرده می داد .
شرابی برداشت و در گیلاس ریخت . به من هم داد .
ـ تو برو خاک و گلش را مهیا کن . من خودم صورتش را به تو نشان می دهم .
آن سمت شب برگردان چند کلمه‌ای بود که آن ساحر روزگار ، آن بانوی خوش وش ، آن گربه سرخ بر زبان آورده بود . رفتم و آوردم و گل و کاه را که به هم آغشتم ، ببرک بانو هم چنگی آورد و هزار گونه وصف از صورت پنهان آن اکبر کپنهاگی گفت و خواند و مثال آورد و من چند پیاز برداشتم و چند سیب زمینی و چند ران قورباغه و چند سر بز و چند ستاره دریایی و چند شاخ کرگدن . مخلوط که مهیا شد سودمش ، تاباندمش ، فشردمش ، پختمش ، شکستمش ، تراشيدمش ، کشیدمش ، گرداندمش ، سوزاندمش، نوشتمش ، خواندمش و ساختمش . روحی در میان نبود . یک صورتی گرد با ریشی بز گون و دست هایی چاق و سرد و چشم‌هایی قهوه‌ای .
ـ ای ملکه عالم های 3 ستاره و 9 چشم . این شکل اکبر ست . ولی درونی ندارد . صورت است . آن سیم درخشان و براق را ندارد .
پنجره ها را باز کرد تا روح باران تندی که می بارید درون بیاید .
ـ بیا این عصای چوبی را به دست بگیر . این جا بنشین . من لخت می شوم و کنارش دراز می کشم . تو کنار ما هفت روز ، هفت شب بنشین و به موريس لوی بیندیش . پسرانم اگر آمدند واهمه نداشته باش و این چند طلسم را بخوان و عصا را رویشان بینداز تا اژدهای چینی من آنها را ببلعد .
دراز کشید کنار شکل بی جان و بی درون اکبر کپنهاگی . صورت این شکل ترسناک بود و در حین درخشیدن رعد و برق یک شب گذشت . کلید در قفل چرخید و در باز شد . مردی سفید و بلند بالا که دم سرخ و درازی داشت داخل آمد . آمد و مرا هنوز ندید و بشقابی را برداشت و آن را بویيد.
_ ببرک بانو . آن اکبر کپنهاگی را بیاور تا من او را به سیخ بکشم . کبابش کنم . از شکار خبری نیست . پی هر گوری که افتادم سر از سر زمین‌های پر از اژدها در آوردم . قحط آهو و خرگوش است . همین اکبر را داریم ببرک بانو !
جواب که نشنید برخاست و بشقاب را روی میز گذاشت و نزدیک آمد . چشمش تا به من افتاد دم سرخ و درازش سوخت و زبانش بیرون آمد . زبانش دراز بود و وحشی و سوزان . ناخن‌هایش هم یک دفعه بلند شد .
ـ چه بوی بادامی از تو می آید .
هایی گفتم و لبخندی زدم و طلسمات خواندم و عصا را انداختم . او آهی کشید و افتاد و پرید و نشست و کلاغی شد و سنگی شد و سیبی شد و آتشی شد و شهابی شد و از سوراخ گوش‌های اکبر کپنهاگی به درونش رفت . شب دوم هم گذشت . در حین اندیشدین به موريس به دفتر خاطرات و آلبوم عکس ببرک بانو هم نگاهی انداختم . این بانو همه صورت ها و همه زمان ها را در خود داشت . نِفر نِفر بود روزگاری . دلیله محتاله بود روزگاری . این بود . آن بود . همه زنهای زیبا و جادوگر . شب سوم که گذشت آن پسر ثانی آمد و این شد و آن شد و خزید به سوراخ پشت اکبر . شب ششم آن دیگری آمد و تا مرا دید ، کنارم نشست.
ـ تو هم تنهایی !
ـ علم غيب می گويی .
از جیبش عینکی در اورد و به چشم هایش زد و کتابی از قفسه برداشت و مثل یک شاعر مدرن و آلمانی گفت : ادبیات دوست داری ؟
ـ گهگاه !
نشست و از شعرهای کبیر هندی خواند . در حین خواندن از دهانش موسیقی هم بیرون می آمد . لذت بردم ، هم از شعر و هم از موسیقی . یاد لیلیتم افتادم . دلم تنگ شد برایش . چگونه می توانستم این لحظه از عمرم را بی او بگذرانم ؟ باید زود این شب هم تمام بشود تا من سراغش بروم و تاریک شوم و بخوابم . چقدر دلم لک زده است برای خوابی ابدی .همه این هیجانها و غلت زدن‌ها برای خوابیدن است .
ـ از تو بوی عشق می آید .
ـ بوی حسرت و ليليت
ـ من می میرم برای آن قلب عاشق .
ـ ها
ـ می خواهم همین طور بی نمک و خام آن قلبت را بخورم .
تا این را گفت من خواندم و انداختم و او هم رفت از سوراخ های بینی اکبر به سرش خزید . تنها یک شب مانده بود با خود گفتم : بهرام رنگ رز پسرها دیگر مرده اند . تو هم کمی دراز بکش و فردا به دیار مغرب برو و لیلیت را تصاحب کن .
خوابیدم . در خواب دیدم که موريس با صورتی گرفته و بزرگ می گفت : از خواب بيدار شو . بیدار شو . کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش ...
بیدار شدم . دیدم آن اکبر ، آن مخلوق نشسته است و جسد کبود ببرک را در آغوش گرفته و زار زار گریه می کند . برخاستم .
ـ چرا گریه می کنی ای پادشاه گربه‌ها ؟
مرا نگاه کرد و انگار نشناخت مرا و با خود گفت : ديشب شوهر قرمساق این ببرک آمد و او را به ستم تصاحبش کرد و ببرک ، بانوی من تا فهمید در ذهدانش از پشت او سه نطفه نرینه افتاده است خودش را هلاک کرد . .
من برخاستم و جسد کبود ببرک بانو را از دستان سنگین و سرد اکبر کپنهاگی ستاندم و بردم زیر درخت گردو .
- این ببرک چه دينی داشت اکبر؟
ـ صنم پرست بود او . شیر سرخ می پرستید او . شیر سرخ . آتش پرست بود او .
ـ روشن کن آن آتش را .
روشن شد . گر گرفت . نشستیم .
ـ برای چه نشسته‌ایم ؟
ـ ساکت باش .
از دور درخشید و پیدا شد . شیری سرخ بود و هیبت آتش داشت . زیبا بود . آمد و جسد کبود ببرک را بویید و انگار اشکی هم از چشمش بیرون تراوید . نگاهی به من انداخت و با پنجه‌ایش خط هایی بر پوست درخت گردو کشید و رفت .
گفتم : اکبر بیل را بردار و گور این ملکه را پای این درخت حفر کن .
کرد و ببرک را برداشتم و آنجا گذاشتمش . اکبر به زبان خود دعایی خواند و نشست . شب‌ها و روزها از نشستن‌اش گذشت . تا اینکه صورتش را بنا به خواهش خود با گل و خاک پوشاندم و دستش را گرفتم و بردم بالا ی قافلان کوه . وقتی که برف می بارید او دست مرا رها کرد و رفت و رفت و در برف ناپدید شد . من هم راهم را گرفتم طرف شرق . از پیاز که بیرون آمدم دیگر از هیچ کسی نمی ترسیدم . قیچی اکبر اینبار در دست من بود . من می رفتم که لیلیت را پیدا کنم .

طرف‌های مغربِ اکبرِ کپنهاگی

2004-06-30T17:27:00.000-07:00

برای دليله ی کهن

خود به خود سرعت ماشين داشت کمتر می‌شد .
حس کردم این ماستنگ آبی رنگ 65 دیگر میخواهد بایستد‌. حس کردم‌ رنگ‌ها ، همه ی رنگ‌های دور و بر آرام آرام فيروزه‌ای. حس کردم بُعدهايم دارند باز و ول و پخش می شوند در فضا . حس کردم موهایم وحشیانه بلند و کلفت تر شده‌است و باید پیشانی‌انم را هی بخارانم. حس کردم قلبم می خواهد مغزم را قال بگذارد و آرام از نیمه باز پنجره ...

_ بیدار شو احدجان ...

حس کردم باید بیدار شوم . بیدار که شدم ، چشم‌هایم را مالیدم . نفسی عمیق . همه جا آبی و مه گرفته و شب سردی ... دیگر در ماشین نبودم و ..

_ چرا دست هایم این رنگی ...

رنگ و رویم فيروز‌ه‌ای بود و می درخشيدم و ناگهان شتر ایستاد‌. دوباره چشم‌هایم را مالیدم و دوباره بیدار شدم .

_ ها؟ ماشینم کو ؟

پیاده شدم و در چشم‌های این شتر قد کوتاه نگاه کردم . شتر، خدای قهوه‌ای رنگی که هر روز روی پاکت سيگار او را می‌ديدم‌. من که در سردترین قسمت فلات ایران به دنیا آمده‌بودم هیچوقت فرصت دیدن شتر را از این نزدیکی نداشتم‌. تنها یکبار که آن هم از پشت شیشه‌ی اتوبوسی که ما را به سمت قنیطره می‌برد ... نکند من در همان لحظه که اتوبوس از قنیطره می گذشت و از پشت شیشه‌، آن شتر دیده می شد و من بر می‌گشتم و یک دفعه در چشم‌های سیاه دختری که حالا اسمش به یادم نمی آید می افتادم‌، مانده باشم !...

_ نه !

هیچ کجا گنبد و کاکتوس دیده نمی‌شود و در صدای باد لیلی لیلی نمی‌آید .. برگشتم دوباره در چشم های این شتر هم قد و عجیب نگاه کردم .شايد يکی دو بار با آن عکس روی پاکت سيگار در دلم حرف زده بودم اما اين بار وضع فرق می کرد .

ـ این جا کجاست بالام جان ؟

نگاهم کرد و چیزی نگفت و انگار ...

_ می خندی ؟

افسارش را گرفتم و راه افتادم‌. نه درختی بود ، نه خرابه‌ای . نمی دانستم جهت راهم به شرق بود يا به سوی مغرب . حالا مغرب هم که گفتم یاد بهشت مصری‌ها افتادم که نه شرق داشت و نه شمال ... خب بهشت مصری‌ها این جا نمی‌تواند باشد . شبی سرد و همه جا تاریک . نکند این جا نگاه خالی و سرد یکی از کسانی باشد که من او را ( تنها کسی که به طور خيلی عجيبی به اين شتر می‌تواند مرتبط باشد) می شناسم ؟

_ اکبر ؟

نکند اکبر همان جا در کپنهاگ در کاغذهایش خالی و سرد اینطوری مانده‌باشد و من از ذهن اش این جا افتاده باشم‌! شتر یک دفعه ایستاد‌. هر چه افسارش را کشیدم نیامد‌.رفتم از پشت هلش دادم نرفت‌. هر چه کردم نیامد‌.

_ چته تشنه ای ؟

از کجا می توانستم برای این بی زبان آب پیدا کنم‌؟

_ بیا دیگه ؟ اسمت چیه ؟ زعفر ؟ غضنفر ؟ شیرکو ؟ بابا دِ راه بیا دیگه.

هر چه صدایش کردم نیامد‌. گوش‌هایش را کشیدم نیامد‌. در گوشش به انگلیسی بیا گفتم‌، به عربی گفتم‌، به ترکی گفتم‌، به چینی گفتم‌، نگاهم کرد. چيزی جويد و دندا‌ن‌هايش را نشانم داد و نشست و نیامد. من در این شب سر د و آبی رنگ‌، تنها و بی داستان به راهی که پایانش را نمی دانستم دل سپردم و ادامه دادم .چرا اين اتفاق بايد درست روز تولدم مرا پيدا می‌کرد؟ روز 33 سالگی یک مرد مشرقی . آن هم روزی که قرار بود موريس خانه‌ ما بيايد و برای تولد من در خانه کيک درست کند. این نور آبی رنگ از کجا می آید ؟ نه از ماه نشان بود نه از ستاره . نشستم و دست بر زمین کشیدم. سنگ و سرد . دوباره یاد آن مردی افتادم که در کپنهاگ نشسته بود و بی اجازه و گستاخ ، کلنگ و بیل برداشته و دیوار زمان را شکسته و افتاده بود وسط خواب ها و رویاها و شهودهای من‌.

_ اکبر جان برگرد به اتاق خواب خودت.

برخاستم‌. امکان ندارد این جا نگاه خالی آن مرد در کپنهاگ باشد. شايد این جا مرحله‌ی تاریک مغرب باشد. ایستادم. نشستم. دراز کشیدم و چشم بستم. به صدای باد گوش سپردم. گرم شده بود هوا. حضور گرم باد می گفت: که آن طرف ها باید دریایی باشد . برخاستم و سوی سرابی که می شد در آن دریا را پیدا کرد دویدم. پاهایم برهنه بودند. خسته شدم. ایستادم . نشستم. صدای خودم را می شنيدم
ـ ای کسی که 33 سال چرخیده ای آرامش داشته باش .
- من از حرفای تو خسته می شم

دراز کشیدم. چشم هایم را بستم. چقدر هوس تن زنم را کرده‌بودم .

_ آخ اگه همين الان اينجا بودی ...

خواب آمد و قلبم را آرامش داد . در خواب دوباره آن شتر را دیدم. صورتش بزرگتر شد . مثل یک بادبادک صورتش بزرگ شد . خندید و مرا ترساند. خواستم از ترس بمیرم که دیدم ناخن‌هایم بلند تر شدند و من صورت بادکنکی شتر را گرفتم .. دوباره صورت معمولی شتر را دیدم. بوی کيک می داد صورتش. انگار می‌شد صورتش را خورد. از صورتش دور شدم. آبی بود صورتش . مثل دوربین فیلم برداری سبک و آرام عقبتر رفتم.از کنار چند نخل گذشتم. طرف ها پرت زمان.

_ زمان چیه؟
_ من یکی از حسای توام احد
_ هوم

دوباره شتر را از پشت سر دیدم . کنارش رفتم . کنارش یک شتر دیگر هم ایستاده‌است . خندیدم . فهمیدم که غیر از من‌، یک دو پای دیگری هم این جا آمده‌است .

دستم از دستان نرم و رويايی زنم جدا شد و بیدار شدم‌. چشم هایم را باز کردم. سعی کردم دوباره بیدار شوم و این صورت را دوباره ببینم.

_ تو ؟ اینجا ؟

خودش بود. پا برهنه ، خسته و خواب آلود . بوی سیگار و بوی ودکا . آنقدر چشمانش سرخ بود که انگار همین چند لحظه پیش برایش مسخ را خوانده و در چشم هایش سرب مذاب ریخته بودند. نمی‌دانم مرا می ديد يا .. اصلا به روی خودش نياورد. نشست و پوست سياه و سفيدی را از خورجين‌اش بيرون کشيد و زمين انداخت و رويش دراز کشید و خوابید‌. پوست گربه‌هايش بود . بی چاره‌ هر گربه‌اش که می مرد پوستش را می کند و به هم می دوخت و ... دلم نیامد بیدارش کنم. به هر حال او اکبر کپنهاگی بود و در قلبش خون آن چشم بود. دوستش داشتم . هر چند هيچوقت به او اين را نگفته بودم . رنگش فيروزه‌ای شده بود و می درخشيد. خم شدم و در گوشش

_ به مغرب خوش آمده‌ای دزد بغداد!

انگار خواب می دید و انگشت شستش را می‌مکید‌. او را برداشتم و روی کولم گذاشتم و راه افتادم . نخواستم بیدارش کنم. علت داشت . درست است که حالا اینجا اسیر و اواره شده ایم ولی قبلا هم من ، هم او می نوشتیم. خب بیشتر من این طور جاها را توی کاغذ می ریختم. حالا او باید خواب می دید تا داستان ادامه پیدا می کرد. داستان اگر ادامه پیدا کند می‌شود جايی از رويا را گرفت و به حقيقت رسيد .
_ حقیقت؟ حقیقت یعنی چه؟

من باید خواب ببینم تا داستان عمق پیدا کند‌. دلم فرو می ریزد. ما در عمق یک داستان آواره شده‌ایم . پای شترها که رسیدم او بیدار شده بود و از جیبش شيشه‌اش را در آورده بود و می نوشید.
ـ خواب چه دیدی اکبر ؟

کمی از محتوی شيشه‌ را به زمين ريخت و بعد خواست دوباره بنوشد و انگار چيزی به فکرش آمد و شيشه را به دستم داد و برخاست .

ـ دیدم جایی در لوس‌آنجلس دراز کشیده‌ای با صورتی تکیده و خشک طرف آسمان دهان باز کرده‌ای این طوری ...

ـ در آسمان چه ؟

ـ چند لاشخور .

_ لاشخور؟

بر گشت و شيشه را از دستم گرفت و همه‌اش را به زمين ريخت. کسر خواب داشتم . حرفی نزدم . تعبیری نکردم. خوابیدم. مرا برداشت و روی کولش گذاشت .

ـ بخواب که من می روم دنبال سوار این شتر سوم.

در خواب آن زن را از پشت می دیدم. اکبر کپنهاگی در حالی که مرا روی کولش داشت به طرف دریا می‌دوید. من باید در عمق خوابم این طوری دست‌هایم را می گذاشتم روی زانوانم تا دریا شکلش را پیدا می‌کرد و هوا کمی تازه تر می شد . حس کردم دارم چیزی می خوانم و از صدایم زمان این طوری می خوابد و شکمش بلند می شود و بعد یک باغی با درختان و رنگ ها و خورشید و دریا می زاید و در آب زنی که ...
اکبر کنار دریا که رسید ایستاد. نا نداشت‌. خسته شده بود اکبر. مرا بیدار کرد‌.

ـ مغرب را داریم کم کم آباد می کنیم اکبر.

جواب نداد اکبر. افتاد و چشم‌هایش را بست‌. من شولایم را برداشتم و روی اکبر کشیدم و طرف آن زن رفتم‌. آن زن درست وسط دریا دراز کشیده بود و بستنی می‌خورد‌. رفتم و کنارش نشستم و پارو زنان آرام از خواب اکبر دور شدم .

ـ اکبر را تنها گذاشتی ؟
ـ می دانی او داستان نویس خبره‌ایست. می تواند برای خودش دوست و زندگی بسازد و پیدا کند ..

زن بستنی اش را به دست من داد و برگشت و از پشتش کيکی را بيرون آورد و خنديد و بستنی را از دست من گرفت :

ـ یعنی می گویی تو هم داستان نویس هستی و بهشت و خدا را هر روز بزرگتر و بی زمان تر می کنی ؟
ـ این ها را تو می گویی .
ـ اسم مرا می دانی ؟
ـ مصری ها می گویند تو مغرب هستی و بی کران .

انگار خنده‌ی موريس بود که از دورترها می آمد کيک را که می خوردم به صورت زن نگاه کردم . ديدم که رنگم دارد سرخ تر می شود .

ـ پس حالا ... بیا در گوشت بگویم.

اکبر هر چه می دوید به ما نمی رسید و می فهمیدم که دارد هی به من و هر چه داستان نویس است ناسزا و فش می دهد. خودم گفتم هوا تاریک شود که اکبر دیگر من و ( اسم دارد این زن) را نبیند. خندیدیم. پیراهنم افتاده بود درست روی صورت مایل ماه آن گوشه!

مستند اکبر کپنهاگی

2004-06-08T20:29:00.000-07:00

باورم نمی‌شود .‌باز هم تویی؟ آخر .. آخر .. انتظار نداشتم تو را دوباره ببینم. می‌خواستم بروم روی صندلی شماره‌ی ۷۷۷ دلتا بنشینم و بيفتم توی روياهای نارنجی مستر دانيال و تا فرانکفورت خودم را به قول موريس خاموش کنم‌، بخوابم . دوباره از آنجا سر و سری با مستر دانيال داشته باشم روی صندلی ۱۲۱ بنشینم و دستی به ریش تازه در آمده بکشم و تا تهران بخوابم . آنجا در تهران سوار مینی بوس رسول نسیمی بشوم و بروم مقابل دانشگاه و کتاب فروشی‌ها را بگردم و سفرنامه‌ی ابن قارح را بگیرم و بنشينم برای جای خالی موريس لوی با صدای بلند زير باران همه‌اش را بخوانم. با همین دوربین که چند سال پیش بابتش ۴۰۰۰دلار داده‌بودم و هرگز هیچ استفاده‌ای از آن نکرده بودم فیلم مستندی در باره‌ی گربه‌های سفید ایران و روزهای ابری تهران بسازم‌. آخر این دل من برای تبریز و تهران و شیراز لک زده است‌. مدام می‌سوزد . مدام می‌سوزد و زخم‌هایش عمیق تر می شود از حسرت ، از آه ، از آرزو‌. آدمی آنجا با آن رنگ‌ها و صداها و هواها حق دارد که سرش را برگرداند و بشود تو بگو حافظ .. تو بگو عراقی. اسم من یوسف که نیست . یوسف نیست که از آن جا این همه سال دور باشم و بمانم و بگذارم چشم‌های پدرم از ندیدن این صورت گرد من کور شود‌. حالا 12 سال است که من از آن کوچه‌ها و آن آسمان و آن نقاشی‌های لاجوردی و آیینی دورم . دورترم‌. این انصاف نیست که همه‌ی دوست‌ها و معلم ها و پسر خاله پسرعموهایم یکی یکی یکی یکی بروند بليط يک طرفه بگيرند و مثلا بروند سراغ لک لک‌ها و من که قلبم این همه پر از سفر و پرنده هائ اعجاب است آن جا نباشم . می‌خواستم با رسول نسیمی که یار و غار دوران نوجوانی‌ام بود بروم به شهر شکر خیز خودم .‌به تبریز‌. در راه با او از همه چیز حرف بزنم‌. از ماقالیت‌ که زن نامريی و سرخ من بود اين همه در دورها که من بودم. از تلما‌. از دلیله که تمامی راه‌هايم مرا می برد سراغ او . از موریس لوی که زندگی مرا در کاغذی مچاله کرد و انداخت در آتش و از آتش سیمرغ سیمرغ پرنده بیرون آمد.می‌خواستم با رسول نسیمی شراب اهری بنوشم و بعد بروم طبقه‌ی سوم پاساژ شمس و از غفار صفر زاده به خاطر گل روی تو فیلم بگیرم‌. از دوختن سر یقه‌ها و برش‌های نیم دایره برای یقه گردها و سه سانتی ها . بعد دوربین را همانجا سوار پایه‌اش کنم و چشم باز بگذارم و یقه‌ها را دانه دانه دور دونه‌گیر بچینم و روی آن ، همان تنه ها را بگذارم و با پای راستم پدال را فشار بدهم و یقه‌ها دوخته دوخته دوخته شوند. می‌بينی فقط تو نيستی که اين چيزها را می‌دانی . خيلی ها دور برشان استاد محمد و موريس دارند.اما اکبر ، اکبری که روحت از ترس همه‌ی زن‌های بدبخت ديار من درست شده است باورم نمی شود که دوباره این جا آمده‌ام و نمی‌دانم چگونه راه سفر را این همه گم کرده‌ام‌! این سفر من اصلا ربطی به تو ندارد . این دومین بار است که بی آنکه زبان این جا را یاد بگیرم یا ویزا برایش گرفته باشم ، آمده‌ام این جا و رسول نسیمی هم آنجا ، زیر آن همه برف در انتظار من مانده است و سیگار پشت سیگار دود می کند . تو هم که حوصله نداری یک تک پا با من بروی بیرون این داستان در کوچه‌های اعجاب کپنهاگ قدم بزنی .حالا کمی این پنجره را باز کن تا هوای اتاق تاريکت تازه تر شود ، هوای تازه بیاید تا این گل های خشکیده‌ی گونه‌هایت ، رنگ باز کن‌ . . این طوری نگاهم نکن اکبر‌. من که برای ترور کردن تو این جا نیامده‌ام . . نه تو قاسملو و ناجی العلی هستی و نه من بن لادن و اجنبی‌. خسته‌ام اکبرم . لطفا ان کامپیوترت را خاموش کن و برای من یک استکان چای بیاور‌. نترس اکبر‌. این دوربین دیجیتالی هیچ خطری برای تو ندارد‌. بیا نگاهش کن. داخلش نوار 6 دقیقه ‌ای فیلم خام است‌. آخر مردک ، کجای دنیا دیده‌ای که یک بورخس و یا کاواباتا یاسوناری برود و یک چخوف را بکشد‌؟ نگران نباش اکبر‌. نلرز اکبر . بخند اکبر . بیا اکبر . نترس اکبر ...
**
می دانم این آن تند نویس است‌. آن خوخانف تبریزی که شبیه جادوگران عهد نئاندرتال می‌باشد‌. یاشار احد صارمی . ولی او چرا به خانه‌ی من آمده‌است‌؟ مگر می‌شود آدم دیریری دیریم ، دیری دیری دیریم بخواند و راهش را دراز کند و بیاید به خانه‌ی یک اکبر که حتی به دست راستش هم اعتماد ندارد‌!! من آمده‌ام و در این کپنهاگ خودم را گم کرده‌ام تا تبیعیدی‌ها و هجرانی‌ها و مونولوگ‌هایم را بنویسم . آمده‌ام این جا تا گم شوم و هیچ میم و لامی مرا در زبان جاکش فارسی پیدا نکند .حالا هم که می‌خواستم جاهای ساکت خودم را به زبان بیاورم و آن را با تق تق کیبورد در وبلاگم بنویسم این آقا آمده است که .. این جا چرا ؟ من که نه شاپور بختیار هستم و نه ابولحسن و نه جاناتان دریایی ! نگاهش کنید با آمدنش واقعیت تلخ تنهایی من در این کپنهاگ از بین می رود . وانمود می کند که اشتباه شده است و راهش را گم و دراز کرده است . جل المخلوق ! مگر می‌شود آدم بخواهد برود به تهران و آن وقت خودش را در چین و فرغانه و کپنهاگ پیدا کند ؟ مگر ایشان از جنم نظامی گنجوی هستند که این چنین اتفاق‌های زمانی داشته باشند ؟ چرا نرفته است تفلیس ؟ چرا نرفته است بغداد یا کوتاهیه ؟ این دوربین را با خودش برداشته و آورده و از منی که حتی به چشم چپم اعتماد ندارم و بودنم دهان کجی عصر من است به شکل کثیف بودن انسان ، فیلم مستند بسازد. آخر مرد حسابی تو کجا و مستند کجا ؟ تا تو دست به قلم ببری هر چه مستند هست تبدل می شود به یک رویای گم و دور و آشفته! آن هم با ان زبان نه از زنگم نه از رومم . چرا نرفته است پيش آن دوست خرفتش در پاريس ؟ راستش دلم می‌خواهد بروم برايش چای دم کنم. میوه بیاورم. هر چه باشد هموطن گوز به گوز من است و ... دلم می خواهد با او این طوری بنشینم و از گذشته حرف بزنم . از روزهایی که من هم جزو آن انقلابی های کله خر و جوان بودم و او هنوز 7 سالش بود .. بگویم من هرگز نخواسته بودم داستان نویس بشوم . من خیاط بودم و عاشق دختری که سر شانه می‌دوخت و ارمنی بود و آخر عاقبتش جنده شد و کشته شد و رفت به حافظه‌ی من و دیگر خیاطان .. خواستم بنشینم برایش بگویم که داستان نویس کجا بود و من کجا بودم و زندگی واقعی‌تر از هر کتاب و .. دست این خارجی ها که در امور مملکت من و خانه‌ی من و مغز من دخالت کردند و مرا عصبانی کردند و تا چشم باز کردم دیدم بله در بیمارستان کاغذ نشسته‌ام و داستان می‌نویسم و با ضرس قاطع با گربه‌ام حرف می زنم و هر کسی که حرف از انقلاب می زند به نظرم جاکش می‌اید ... . نه .. نمی‌توانم این حرف‌ها را به این کارلوس بگویم . شک دارم . می ترسم . من از همه‌ی مشنگ ها می ترسم . نکند از طرف فلاحیان آمده باشد . نکند فلاحیان هم این روزها مشنگ شده باشد و بخواهد با کشتن من اسمش برود ودر لیست کلاغ ها و گربه‌ها و مشنگ‌ها بماند . چقدر می ترسم . چقدر دلم می خواهد بنشینم و تند تند بنویسم و با خودم حرف بزنم و آه آه آه آه آه‌ه‌ه‌ه‌ه .... من عشق می کنم از ترسیدن ، از شک کردن و فحش دادن ... این طور وقت‌هاست که آن صدای واقعی من دلم را می برد و بیرون می آید و شنیده می شود. تو خاین هستی پدر سوخته ی دگوری . ببرک هم انگار از این بازی لذت می برد . می آید و می گوید : تو هم وطن فروش هستی پدرسگ ! من هم که دیگر مشنگِ مشنگ می‌شوم می گویم : شما دموکرات ها مملکت را دادید به دست این مادر قحبه ها .. ببرک هم پنجول نشان می دهد و می‌گوید : شما چپی ها .. چه می‌گویم ؟ نگفتم با آمدن این مردک زندگی من تبدیل شده است به چند سطر یبس مزخرف . من به این آدم شک دارم . من به آن موریس لوی پیر که اين جاکش را سواد یاد داده شک دارم . کاش کمی تکواندو بلد .. گر چه او هم داستان نویس است و از آن داستان های تو در تو و تاریک و عجق وجقی می نویسد .. ولی باز هم نمی‌شود مطمئن بود که خاین نباشد اين مردک‌. آخر در آن خاک مادر قحبه‌ ی گوز به گوز همه يا حافظند يا مولوی. شاید من هم قربانی و ضد قهرمان داستان تو در توی این قزمیت باشم‌. باید نگاه کنم در چشم‌های ببرک . هر کس به کسی نازد ما هم به دو چشم عسلی این ببرک خانم می‌نازیم . ببرک زود می‌فهمد .قربانش بروم مادر قحبه انگار گربه نیست یک پا کمیسر است با این دو چشمش. همه‌ی حیوان ها دوست و دشمن را می شناسند‌. می‌بویندشان . می‌شناسندشان . چقدر این سرم درد می‌کند‌. چقدر جانم به لب رسیده‌است از این دراز شدن استخوانی انگشتانم‌. من باید از شر این آدم رها شوم‌. بنشینم بنویسم . آن دخترک ارمنی ، لیدوش شهیدِ شانه دوز را دوباره پیدا کنم .
***
هر دو مرا می‌شناسند . این آقا پیش از این هم یکبار خانه‌ی ما آمده بود و رفته بود و در کاغذهایش بنا به گفته‌ی اميراکبر چیزهای عجیب و کارلوسی نوشته بود‌. حالا چرا دوباره به خانه‌ی ما آمده است ؟امير اکبر مهمان ناشناس و ناگهانی را دوست ندارد . دوستانش سه یا چهار نفر هستند. نسیم و آن دختر شانه دوز و یک شاعر دیگر و یک پیرمرد کپنهاگی که کارش خرید و فروش گربه‌های ایرانی ست . تازه ، آنها هم نمی‌توانند این طوری ناگهانی و با دوربین فیلم برداری این طوری بیاید خانه‌. من که اجدادم به فرعون‌های مصر می رسد و خون خدایان در رگ‌هایم جاریست دوست ندارم امير اکبر را این طور نگران و وحشت زده و موش ببینم . این آقا از کدام در وارد شده است ؟ من همه‌ی سوراخ‌هایی را که به وسیله‌ی موش‌ها تعبیه شده است می شناسم . آنها را تحت کنترل دارم‌. حالا هر دوشان مرا بر و بر نگاهم می کنند . راستش من فکر نمی کنم که این آقای عجیب و چشم درشت مامور باشد. امير اکبر که موش نیست تا توسط این آقا که اصلا به او نمی آید گربه باشد خورده شود. اگر امير اکبر موش بود همین حالا در خون من زندگی می کرد و از این رگ به آن رگ می رفت . باید کمی نزدیکتر بروم و دمم را به صورتش بمالم. نگرانی من کمی از آن دوربین است . چرا با خودش آورده‌است ؟ نکند برای ساختن فیلم زندگی من این جا آمده باشد . نکند او را گربه‌های سفید ایرانی یا گربه های کله‌پوک لوس آنجلس به این جا فرستاده باشند . درست است که من چند سال با این امير اکبر زندگی می کنم و بوی شرقی این آدم را می شناسم .. ولی این دلیل نمی شود که همه‌ی ایرانی ها مثل امير اکبر خودم ساده و دیوانه و دوست داشتنی و ناز و خوشمزه باشند. اگر یک آدم کپنهاگی می‌آمد این جا زود می‌فهمیدم که مکنونات قلبی‌اش چه هست و بلاخره مرامش چیست . آمون بزرگ لطفا به من نشان و نور بفرست و چشم‌های قلبم را روشن تر کن تا نترسم و مغز این مرد را بخوانم‌. آرام کنارش می روم و دمم را به صورتش ... نمی گذارد . مرا برداشته می گذارد زمین . می ترسم امير اکبر . می ترسم . می ترسم . باید بروم و بشاشم .
***
گربه ! من خاطره‌ی خوبی از گربه و گربه سانان ندارم‌. یک، این که گربه وفا ندارد . در زندگی‌ام چند گربه می‌شناسم‌. یکی که رنگش شاید سیاه بود و مرا گرفته بود و بلعیده بود و فرستاده بود به آن خانه‌ی سیاه فراموشی‌. آن دیگری ، مرکبی ، ( اسم گربه ای که داشتم ) که در تبریز بود و دست راست مرا گاز گرفته بود و رفته بود و گم شده بود و برگشته بود و همه‌ی گربه ها را آورده بود و خواب‌های مرا خورده بودند و مرا بی خواب و رنگ در آن شهر رها کرده‌بود ند و آن گربه ی سوم کنتس بود که در استانبول وقتی که من در متل پارس بودم و با دیگر فراری‌های ایرانی و عراقی هر شب موز و سیب‌های پوسیده می‌خوردیم ، از من کارت شناسایی خواسته بود و بعد جا و مخفیگاه مرا و دیگران را لو داده بود و من و دیگر موش‌ها را اسیر سگ های شعبه ی 5 ترکیه کرده بود‌. اکبر این طوری نگاهم نکن . من تروریست نیستم. من آن تند نویسم ابله . صبر کن برایت شاهد درست بودن حرفم را بیاورم. برایت نشان بدهم . نترس . می‌خواهم کتابم را از کیفم در بیاورم و نشانت بدهم . بفرمایید این کتاب من است . صبر کن .. بگذار یک عکسی هم نشانت بدهم که خاطرت دیگر جمع باشد. بفرمایید . این من هستم واین هم برادر نسیم آقای منصور و آن هم که فقط سایه‌اش دیده می شود پشت سر ما ، سایه ی خود موریس لوی ست . چرا می لرزی مردک ؟ نه . من منصور را نکشتته‌ام . ایشان همین الان در خانه‌اش نشسته است و چه می دانم شعر می‌نویسد . نه آقا . دست بردار. من نه مرگ هستم که داس داشته باشم و نه گربه که منصور را موش خورده باشم . . بیا جیب‌هایم را بگرد . ببین این یک خودکار بیک سیاه است . راحت شدی ؟ من نمی دانم چرا آمده‌ام خانه ی تو ؟ بی چاره رسول نسیمی را گذاشته ام مثل گاو آن جا در انتظار من بماند . گفتم که ، می‌خواستم بروم ایران و کمی بگردم و از آقای رییس جمهور چند سئوال در باره‌ی پرندگان و موش‌هایی که در خانه‌ی سیاه از یاد رفته‌اند بپرسم و اگر شد همان جا دراز بکشم و خواب‌های ندیده‌ام را ببینم . خیالاتی نشو اکبر. نلرز اکبر . خر نشو اکبر !
***
ببرک رفت.فرشته‌ هرجايی من هیچ نشانی به من نداد. این هم برای من کتابش را نشان می‌دهد و خودکار بیکش را‌. در جایی خوانده بودم که مامور مرگ نویسنده‌ها همیشه در هیئت نویسنده ظاهر می‌شوند. انگار پیش از من هم کار برادر نسیم بیچاره را تمام کرده است‌. آن بیچاره غیر از نوشتن شعرهای عاشقانه و ساده کاری در این دنیا نکرده بود. بیچاره نسیم . بیچاره منصور. حالا چطوری این چند قدم را برداشته و بروم اتاق دیگر و به نسیم زنگ بزنم و تسلیتی بگویم و گریه‌ای هم بکنم و بعد زنگ بزنم پلیس و بعد بنشینم به جای نوشتن داستان وصیت نامه بنویسم‌؟ از پشت حمله کند چه ؟ این آدم انگار از قربانیانش عکس و فیلم می گیرد. دست راستم دارد می لرزد. در عمرم دوبار دست راستم لرزیده بود . یکی در تهران که اولین بار آن چشم‌ها را دیدم و افتادم و انگار سرم را شکافتند و مغزم را برداشتند و درونش چلچله مذاب کردند و دیگری حوالی انقلاب و روزهای شلوغ وقتی که آن مرد جوان دنبالم افتاده بود و مرا مثل این مرگ تا آخرین روز ترسانیده بود. نکند این همان مرد جوان بود و آمده است دنبال من . وای من می ترسم . چقدر جای مادرم اين جاخالی‌ست . من از مردن می ترسم مادر. حتما در این چند صحنه‌ی تاریک صورت من که از ترس دراز تر و بیضی تر شده است باعث خواهد شد تا به این فیلم مستند جایزه بدهند. این ببرک گور به گور شده هم نیامد. نکند این ببرک با این آدم دست به یکی کرده باشد‌. حس می کنم صورتم پوزه ی موش در آورده است . نه من موش نیستم . من هرگز موش نبوده‌ام . من نمی‌خواهم ... ببرک جان آن مادر هرجایی ات .. ببرک .. ببرک ..
***
من نمی‌آیم.‌‌ من نمی‌آیم. من نمی‌آیم‌. من از زبان فارسی و عربی و عبری و دوربین و مهمان ناشناس و کتابی که از سمت راست به چپ باید ان را شروع کنی بخوانی می‌ترسم . آمون این خدای مصری من هر دو شما را موش کند . خاکستر کند . ذلیل کند. من از آن خودکار بیک می‌ترسم . من از قرص های رنگارنگ امير اکبر می ترسم . من از آن زنی که داستان‌های امير اکبر را می‌خواند و او را تحسین می کند و امير اکبر از تحسین آن زن یکدفعه می شود یک پسر 17 ساله و می رود و جلو آینه لخت می‌شود و با نوک ممه‌هایش بازی می کند و بعد می‌افتد آه آه آه‌آه ه ه ه می‌شود ... می ترسم . من از چشم‌های رنگارنگ این مرد ناشناس می ترسم . من که خون خدایان در رگ هایم جاریست از هر دو شما که محکوم به خوابیدن در دخمه‌های سیاه هستید می ترسم . من نمی‌آیم . .. من نمی آیم .. من نمی آیم .. ببرک نمی‌آید. ببرک دیگر سخنی با شما ندارد ...

داغلار داغلار

2004-05-23T14:31:00.000-07:00

Daglar Daglar *

من:

می گویم با توام هی ، تو حالا چه سانی ، چگونه ای ، چونی ، چه می کنی ؟ شاید، شاید هوم م م م نشسته ای پشت آن پنجره با آستین پشمی ات یخ شیشه را آب می کنی ، یا نگاه به آن چند سار سیاه و یشمی! نگاه می کنی به آن چند سار یشمی و سیاه. در فکرت روی نیمکت خیس جلو رودخانه که ماهی های قرمز دیگر ، در جایی از آن تو در تو ها ( مثل پیاز و) مرا می بینی. من در آن تودرتوهای روی یک صندلی چوبی هزار نهصد و بیست و پنج که شاید به یک زن یهودی تعلق دارد نشسته ام و موهای سفید سرم از زیر کلاهم زده بیرون پریشان و . سیگار می کشم و به آن لحظه ی جادویی فکر می کنم که آهم تبدیل شود به یک پلیکان سفیدِ وحشی و غریب . فکر می کنم به تنی که قلب دارد . تنی در یک روز سرد و برفی که قلبش پر است از زندگی و از سرعتی که می خواهد خیلی زود، خیلی زودتر، همین الان کنار تو. گفتم لحظه ی جادویی .ظه ی جادویی ؟ ها. که چی ؟ اوه . من و تو خیلی شبیه هم می خندیم و ماهی ها هم یکدفعه. شاید تو هم آه می کشی و صدای چند گربه ی سفید هم پای حوض یخ بسته میو میو میو .

تو :

صدای چند گربه ی سفید از پشت در. چند سار سیاه از جلو چشمانم می گذرند. با آستینم این شیشه ی یخ گرفته را پاک می کنم . به صورت شهر می نگرم که آدم هایش می روند و می آیند و پیر می شوند و می افتند و سار می شوند و کلاغ می شوند و پروانه می شوند و پرستو می شوند و بعد در دل عمیق نیلوفری از یاد می روند . ساعت 8 صبح است . مادرم ( منصوره ) در اتاق دیگر به اخبار گوش می دهد و نچ نچ می کند و لعنت می فرستد برای هر کسی که هی می آید و با نقاب می نشیند و دروغ می گوید. چقدر ما احتیاج به دروغ داریم عزیزم. دروغ نباشد می میریم. یعنی خودکشی می کنیم. دروغ آن ور حقیقت است می دانی. هوم م م م . سعی می کنم خودم را از اخبار و از صدای گوینده دور کنم . راستش این روزها خبرها زیاد خوب و آرامش بخش نیستند. آدم ها انگار که عهد نامه ای داشته باشند هی در تهران می میرند و بعد می روند و در هرات می میرند و می روند و در بغداد به دنیا می آیند و می میرند و می روند در بیت اللحم به دنیا می ایند و می میرند و می روند در نیویورک به دنیا می آیند و می میرند .. به سارها نگاه می کنم و یک دفعه در جایی از افکارم تو را می بینم و آه می کشم و نوک پستان هایم انگور می شود و می خارد. تو هم که بر آن صندلی نشسته ای و موهایت کمی سفید شده است و پریشان ریخته از زیر کلاهت بیرون و انگار چند مورچه پاهای چوبی آن صندلی را می جوند . ... می دانم نمی شود در آن دنیای رویا و پری ها کنار تو آمد و از دوری و دیری گله کرد ، از تو شکوه داشت. چقدر شِکوه دارم من ! چقدر گله دارم من از تو ، از نبودن تو که در صفحه آخر همه ی کتاب ها یا می افتی و آه می شوی ، یا پرواز می کنی یا سوار می شوی و غیب می شوی .گفتی قلب؟ اگر خالی باشد چه؟ با کمی دروغ پر می شود این خالی های کبود؟ ها؟ می ؟ .. برف می بارد و دل تبریز یخ می زند .

من :

حتما در تبریز برف می بارد و حالا زمستان است . تبریز هم فقط در زمستان تبریز است. ارواح حالا آنجا دارند روی برف . چرا به یادم نمی آید؟ آن روزها زیر برف می نشستند و تار و دایره می زدند و . پریروز روز تولد من بود . حتما می خندی . آرام نگاه می کنی . برف هم می بارد و می گویی روز تولد مرا می توانستی روی میز کوچکی روشن کنی و کیک توت فرنگی را با من . میهمانی ارواح کج کلاه ها.. می خندی و می گویی اگر کنارم بودی ! شاید هم بر می گردی و به دست هایت می : چرا خالی از شانه های آن مردی ؟چرا خالی از صورت آن ...دست هایت را آرام روی پستان هایت می گذاری و می گردانی ...شاید هم از کنار پنجره بلند می شوی و طرف رادیو می روی و در میان ایستگاه های رادیویی گم می شوی . ایستگاه های رادیویی. ها. صدای تار و دایره و غزلهای شمس ؟ شاید یک دفعه صدای باریش مانچو را می شنوی و همانجا پای رادیو می نشینی و آخرین بند ترانه را با او تکرار می کنی . صدای مادرت را هم می شنوی _ باز تنها شدی دختر . باز شیدا شدی دختر ؟

تو :

باریش مانچو داغلار داغلار می خواند و مرا بی اختیار می نشاند کنار رادیو و من با او بند آخر ترانه را تکرار می کنم . حالش را ندارم که لباس بپوشم و بروم باشگاه و تیراندازی کنم . تیراندازی در رنگ های قهوه ای و سوخته می چسبد. آن هم وقتی که چنارها مست باشند و زیر خورشید بخوانند. آدم چقدر باید به هدف بزند ؟ به انگشت ماشه چکانم می نگرم . صدای مادرم از تالار : باز تنها شدی دختر ... تنها شده ام . نمی توانم بروم و کنار آن مرد باشم . ویزا نمی دهند. می پرسند : چرا می خواهی بروی آمریکا ؟ می گویم می خواهم بروم آنجا و زیر نیاگارا بایستم و کمی خنک شوم . دلم را سبک تر کنم .او را هم اگر بشود ببینم . نفس بکشم . نفس ! تا حالا به نفس فکر کرده ای؟ نفس را اگر جامد و جسدش کنی چطور چیزی ؟ مثل تو حرف می زنم نه؟ نه ؛ نمی شود خانم . می گویند . می دانم موهای سرم سیاه است . می دانم ایرانی هستم . می دانم شهر من در جایی گذاشته شده است که آنها از ترتیب این جا گذاری هراس دارند . می دانم می ترسند در قلبم برایشان بمب ببرم . در قلبم. خنده داراست نه ؟ نمی شود دیگر .. برمی گردم به سارها نگاه می کنم .

من :

شاید می نشینی و دوباره با خودت حرف می زنی . شاید از حرف زدن با خودت لذت می بری . آدم فقط با خودش می تواند رک و راست باشد. با حد و اندازه ی خود راحت باشد. شنیده ام آنجا ارواح نمی توانند با خودشان حرف بزنند. شاید هم حس می کنی پدر روان شادت ( نصرالدين خان ) با عصا و صندلی اش کنارت آمده است و در حین تماشای سارها به حرف هایت گوش می دهد . شاید همان مرحوم دستت را می گیرد و می گوید : دخترجان سی یا سی و سه سالت که شود راحت می شوی . عشق و شوریده گی مال همین دوران بیست سالگی و جوانی ست . شاید دستت را از دست آن مرحوم می گیری و در حالی که دست هایت می لرزند ؛ می گویی : نمی شوم پدر جان . نمی گذارم عقربه ها مرا سی ساله کنند . او شده است من نمی شوم . نمی شوم . دست به شانه ات می گذارد یقینا پدرت . می پرسد : چگونه ؟ و تو نمی خندی و می گویی تا یک ساعت دیگر می فهمید . شاید پدرت می پرسد یک ساعت دیگر چقدر انتظار می شود ؟ دست به پیشانی پدرت می کشی و می گویی : نمی دانم پدر جان. نمی دانم....

تو :

نمی دانم. دست هایم می لرزند . انگار دوباره روح پدرم نصرالدین این جا آمده و نشسته همین طرف چپ من و با من حرف می زند . آن وقت ها ... آن وقت ها که هنوز این جا بود و تو بیست ساله می آمدی و همین دور و اطراف می ایستادی . پدرم نصرالدین تو را که از پشت پنجره می دید لبخندی می زد و می گفت : جوان است پسر . عاشق است پسر . عشق پوستش را کلفت تر کرده است که این طوری زیر برف می آید و خودش را جزوی از طبیعت می کند و آرام و سبکبال می ایستد تو را نگاه می کند .. سار و گنجشک است پسر .. تو حق نداشتی از طبیعت بروی بیرون و موهایت سفید شود . حق نداشتی خودت را به دست شماره های بعد از بیست تسلیم کنی . حق نداشتی برف و آن مستی را از یاد ببری و دیگر هوای سار شدن نکنی . حتما هوای لوس آنجلس گرم است . برای همین روی آن صندلی نشسته ای !

من :

صدایت را بلند تر کرده ای . شاید مادرت کنارت آمده است و گیسوان بلند و سیاه تو را شانه می کند . از خاطراتش می گوید . شاید همین الان آن پنجره ی آبی رنگ را باز می کنی و مرا صدا می کنی و از صدایت سارها می پرند و می روند . تو حالا چه می کنی ؟ شاید مرا می بینی در جایی از لوس آنجلس ، در قسمتی از تاریکی ژرف شهر ، در خیابان مارینا با این زن مکزیکی نشسته ام و در دستم گیلاس شراب است و نگاهم خالی و مرده .. شاید می خواهی بیایی و چشم های مرا ببندی . تو : برای چه می خواهم بروم لوس آنجلس ؟ برای اینکه معشوق من مرده است و چشم هایش باز . باز و خالی . می خواهم بروم و چشم هایش را ببندم و گیلاس شراب را از دستش بگیرم اگر توانستم دست هایش را بگذارم روی این پستان هایم و تنش را با تنم آشنا کنم . یا او برخیزد یا من هم بیفتم ...

* اسم این داستان اسم ترانه ایست به ترکی استانبولی که خواننده ی مشهور باریش مانچو آن را خوانده و اجرا کرده است .

2004-05-19T17:05:00.000-07:00

دیوار مقدس

زن خوابیده است . لحاف ندارد بر روی محشر و کشنده‌اش . دگمه‌های پیراهن آبی و ابریشمی‌اش باز است . از شکل منقبض نوک پستان‌هایش می فهمم که سردش است و احتیاج به گرما دارد. لحاف را بر می دارم و به دقت تماشایش می کنم. چقدر زنده بودن جادویی ست ! زنده بودن یعنی نفس کشیدن همه جهان به درون و پس دادن همه انسان به بیرون. هاکارا ساکارا ! لحاف را رویش می کشم و کنارش می نشینم . چهره‌اش شبیه مومیایی‌های مصری ست . انگار نفر‌تی تی تازه از عشق فارغ شده را همین چند لحظه پیش روی میزی خوابانده‌اند و مغزش را با ساقه نی یی از بینی بیرون کشیده‌اند و همه تنش را شسته ، قلبش را گذاشته‌اند در سینه‌اش بماند و مومیایی‌اش کرده بر پیشانی‌اش با خطی نامریی نوشته‌اند بخواب و در خواب ، برای مردها در فصل تابستان آن چنگ جادویی را بنواز تا ملخ‌های وحشی تابستان بيايند و گندمزار طلايی را ببلعند.. من هرگز صورت مومیایی شده ندیده‌ام و ... از پیشانی‌اش می بوسم و آن طرفتر روی تخت می نشینم و به صورتش خیره می شوم . نمی‌توانم پلک بزنم .صورتش در اثر تماشا و خیره شدن در چشم‌های من سیاه و تیره تر و بعد از چند لحظه رنگ آن عوض می شود . انگار تاجی بر سر دارد . نقره‌ای با نشان‌های فیروزه‌ای و شکل کوچک ماری سرخ ... ملکه‌ای مرموز و جادویی‌ ،‌ شبیه سایه‌ای آبی رنگ از تن این زن بر می خیزد و کنار من می‌آید و می نشیند. لبخندی کم رنگ بر صورت دارد. دست‌هایش را می نگرم . من عاشق این دست‌های صاف و تراشیده و سربی هستم . دستش را روی لبهایم می گذارم . انگار آن مار سرخ کوچک که در تاجش خوابیده است از خواب بیدار می شود و چشم های سبزش را می گشاید .. حس می کنم از من ، مردی که بلند تر و قوی تر و تیره تر از خود من است ، برمی خیزد و صورت او را می گیرد و می بوسد . او هم دگمه‌های پیراهن زیر مرد را یکی یکی باز می کند. مرد هم آرام تاج او را برداشته و به دست من می دهد . زن شروع به بوسیدن مرد می کند !
آنها معاشقه می کنند و من هم گویی که یکی از آن مومیایی ها باشم در حین تماشا با دهان باز مانده‌ام . حالا زن روی مرد نشسته است.
ـ‌ مرا به کهکشان‌ها ببر مرد من!
مرد به من اشاره می کند که برایشان شراب ببرم . تاج را بر سینه این زن خوابیده می گذارم و شیشه شراب را باز می کنم ومی ریزم و به دستشان می دهم .
ـ مرا ببين . مرد من . بگو چه می بينی ؟
ـ همه ستارگان ، همه گردش‌ها و آدم ها و ببرها و تمساح‌ها و کوه ها و نورها و زمان‌ها در درون تو بیدار می شوند .
زن می‌نالد و می موید و می پیچد و آه می‌کشد و اسب می شود و می خندد و بر‌می گردد و مرا نگاه می کند .
ـ من به درون تو رفته‌ام روسبی ناز تابستان‌ها . دارم با همه کاینات در تو تکثیر می شوم .
ـ مرا بردارو پرتاب کن به طرف دیوار مقدس .
ـ تو در مقابل دیوار مقدس ایستاده‌ای حالا . دست بر دیوار مقدس می سایی . لخت و عور و درخشان آن جا درنگ کرده‌ای .
ـ من آنجا چه می کنم مرد وحشی؟
ـ دعا می خوانی !
ـ چه دعایی ؟
...
آن زن خوابیده یکباره زمزمه میکند: محبوب من ، محبوب من ، محبوب من ، اگر بیایی برایت جوراب می‌بافم . موهایت را شانه می کنم ، شربت برایت درست می کنم ، خانه را برایت آب و جارو می کنم ، ناخن‌هایت را کوتاه می کنم ، برایت آواز می خوانم . پاهایت را شستشو می دهم . جانت را خنک می کنم .
من خنده ام گرفته است . مرد هم می خندد.
ـ عشق من تو حالا کجایی ؟
من می گویم : او سواربر اسبی سیاه ، دشتی گرم و زرد را در می نوردد ..
ـ کی می آیی ؟
ـ پای آهسته دار. دارم می تازم و می ایم .
ـ من این جایم . مقابل دیوار مقدس !
من می گویم : تو را می بینم .
ـ بیا دیگر !
ـ از اسب پیاده می شوم
ـ در چه هیئتی می آیی ؟
ـ در هیئت مردی هاتی !
ـ نزدیک شو !
ـ رسیده ام !
ـ جامه هات را بر کن . یکی شوبا من .
ـ با تو یکی می شوم .
ـ عددهای معکو س را بر زبان بیاور !
من می گویم : 9 ... 8
ـ آسمان زیباست !
ـ 7 .. 6
ـ تابستان زیباست .
من می گویم : 5
ـ عمیق تر ..
من می گویم :4
ـ با همه شیرها و دریاها و پرچم ها و شهاب ها
ـ 3 .. 2
ـ و من گنجی بودم پنهان . تمامش کن !
ـ آ ...
...
به خودم می‌آیم . زن بيدار شده است . مثل عروس‌های تازه ديوانه شده به چشم‌های من نگاه‌ می کند .

ـ ساعت چنده ؟ این جا کجا ؟ تو کی هستی ؟
ـ 3 صبح خانوم . اتاق 128 هتل هرمت . من يه مرد هاتی با يه اسب سياه و کلی ملخ ....
ـ چرا چرت می گی ؟ ملخ چيه ؟‌...
دستش را می گيرم و برمی خیزد و لباس‌هایش را می پوشد و سیگاری روشن می کند .
ـ‌ می دونی یکی از این چهار دیوار اون دیوار مقدسه .
ـ ديوار مقدس ؟ چه جوری ؟ کدومش ؟
ـ می فهمی چی‌می گم ؟ یکی از این دیوارها می تونه وا شه به سمت سیاهای رویایی .
جوابش را نمی دهم . آرام دیوارهارا بررسی می کند . من آرام آرام از خود بی خود تر و بی خبرتر می شوم و بی رنگ تر. خودم را در هیئت آن مرد هاتی می بینم سوار بر اسبی سیاه در دشتی گرم و زرد و بی آب !...

سان خوان کاپیسترانو . هتل بست وسترن – مارچ 2003

مکالمه ی جادویی در راه هلیوپولیس

2004-05-15T14:23:00.000-07:00

براي محسن بني فاطمه

كسي در زد. باز صداي در بلند بلند .. . چه حين نا به هنگامي براي در زدن...

ـ كه هستي ؟

ـ منم !

يك زن پشت در ايستاده بود.خواستم بگويم .. كه گفتم : برگرد !

در را دوباره زد آن زن ،
ـ باز كن اين در را !

عقربه ها را نگريستم . يخ زمانِ من داشت اندك اندك آب مي شد و نورهاي شهر از دورترهاي روحم سو سو مي زدند. يك ساعت براي زندگي داشتم . شبيه عقيقي در آب . نگاه كردم ديوارهاي آشنا را .ديوارها گفتند : برگرد زن !

زن لب‌هايش را به در چسبانيد .
ـ در را باز كن اي گيج گول ..

چه وقت ديري ! خواستم بگويم ..

ـ برگرد !

در را دوباره زد در را باز كردم . او مرا پيرمردي با دستاني لرزان ، شالي بر گردن و خميده و پريشان ديد ، من او را تازه و سبز پوشيده ، 19 ساله با لب هايي كبود و جاي سرخ گلوله در سينه ، درست طرف چپ سينه ديدم ..

ـ ها . تو اويي ؟

ـ منم .
ـ چهل و اندي سال پيش مرده بود او . رفته بود او .

ـ آن رفته هرگز نمرده بود در .. .

ـ برگرد !

ـ جاي و كجايي ندارم. همه گانم رفته اند . شهر خاموش است و برف مي بارد !

ـ آرزويت را بگو !

ـ ها ، تا يك ساعت ديگر تو هم رفته خواهي شد. آمده ام دستت را وا بگيرم با هم برويم .

ـ ديوانه ، پريشاني نكن. چهل و اندي سال پيش من تو را كشتم . دستانم را نگاه كن ، اين لرزش از كابوس آن شب است .

خنديد. سرد خنديد . لرزاند مرا از اين خنده
ـ شهر مرا كشت . آدم ها مرا كشتند . زبان ها مرا كشتند . مثله مثله شدم در ويرانه ها و تاريكي ها . ياد شدم و باد شدم. اما ذهن تو هنوز جاي بكر و خنكي بود برايم . در آن جا نشستم به زندگي جادويي خود ادامه دادم .

ـ ها ، اي روح طاووس ها برگرد . مرا با اين پريشان گويي ها آزار مده. برگرد تا من بروم . برگرد تا من بروم چهره ام را رنگ كنم .

دستي به صورتم كشيد. در چشم هايم خيره شد .
ـ پيرمرد آرامش داشته باش!

دستم را گرفت و داخل خانه آمد. بيرون خانه برف مي باريد و سخت هم مي باريد. چراغ را خاموش كرد و نشست . روبرويش نشستم. عقربه ها و صداي عقربه ها .
ـ اول من مي روم !

صورتم را كه رنگ مي كرد ، خنديد . مثل همه ي معشوقه ها خنديد .
ـ با هم مي رويم !

ـ آن روزها تو ترانه اي دلنشين مي خواندي !

صورتم را طلايي و سرخ كرد . خواند.« نه يدين گوزه ليم سن گوزه ليم ، دون گئجه نه يدين ؟ » من با او ترانه را تكرار كردم . دستانم را در سفيد فرو برد . گريه ام گرفته بود . انگار مرا به ختنه مي بردند . گفتم : ...

ـ مرا چرا كشتي ؟

دست هايم را برداشت و بر قلبش گذاشت . درست همان جايي كه گلوله ي طلايي در آن نشسته بود و سوخته بود و پيچيده بود و پرنده را پرانده بود. با خود انديشيدم كه ها ، چرا او را كشتم ؟ يادم نيامد هيچ ! صورتش را ان قدر نزديك آورد كه فقط دهانش را ديدم كه ...

ـ لبخند بزن در اين صورت درخشان !

ـ ها ، چه دير . چه تلخ !

انگشتش را بر سينه ام گذاشت . تاريكي درخشيد و گلوله اي چرخيد و پيچيد و سينه ام را دريد . قلبم از نوك سرد عقربه افتاد و افتاديم ....در باز شد و چند نفر از برف آمدند و پادشاه و ملكه را برداشتند و بردند .

28 نوامبر 1998 / لوس آنجلس / كافه ي لولوس