مکالمه ی جادویی در راه هلیوپولیس

---

براي محسن بني فاطمه

كسي در زد. باز صداي در بلند بلند .. . چه حين نا به هنگامي براي در زدن...

ـ كه هستي ؟

ـ منم !

يك زن پشت در ايستاده بود.خواستم بگويم .. كه گفتم : برگرد !

در را دوباره زد آن زن ،
ـ باز كن اين در را !

عقربه ها را نگريستم . يخ زمانِ من داشت اندك اندك آب مي شد و نورهاي شهر از دورترهاي روحم سو سو مي زدند. يك ساعت براي زندگي داشتم . شبيه عقيقي در آب . نگاه كردم ديوارهاي آشنا را .ديوارها گفتند : برگرد زن !

زن لب‌هايش را به در چسبانيد .
ـ در را باز كن اي گيج گول ..

چه وقت ديري ! خواستم بگويم ..

ـ برگرد !

در را دوباره زد در را باز كردم . او مرا پيرمردي با دستاني لرزان ، شالي بر گردن و خميده و پريشان ديد ، من او را تازه و سبز پوشيده ، 19 ساله با لب هايي كبود و جاي سرخ گلوله در سينه ، درست طرف چپ سينه ديدم ..

ـ ها . تو اويي ؟

ـ منم .
ـ چهل و اندي سال پيش مرده بود او . رفته بود او .

ـ آن رفته هرگز نمرده بود در .. .

ـ برگرد !

ـ جاي و كجايي ندارم. همه گانم رفته اند . شهر خاموش است و برف مي بارد !

ـ آرزويت را بگو !

ـ ها ، تا يك ساعت ديگر تو هم رفته خواهي شد. آمده ام دستت را وا بگيرم با هم برويم .

ـ ديوانه ، پريشاني نكن. چهل و اندي سال پيش من تو را كشتم . دستانم را نگاه كن ، اين لرزش از كابوس آن شب است .

خنديد. سرد خنديد . لرزاند مرا از اين خنده
ـ شهر مرا كشت . آدم ها مرا كشتند . زبان ها مرا كشتند . مثله مثله شدم در ويرانه ها و تاريكي ها . ياد شدم و باد شدم. اما ذهن تو هنوز جاي بكر و خنكي بود برايم . در آن جا نشستم به زندگي جادويي خود ادامه دادم .

ـ ها ، اي روح طاووس ها برگرد . مرا با اين پريشان گويي ها آزار مده. برگرد تا من بروم . برگرد تا من بروم چهره ام را رنگ كنم .

دستي به صورتم كشيد. در چشم هايم خيره شد .
ـ پيرمرد آرامش داشته باش!

دستم را گرفت و داخل خانه آمد. بيرون خانه برف مي باريد و سخت هم مي باريد. چراغ را خاموش كرد و نشست . روبرويش نشستم. عقربه ها و صداي عقربه ها .
ـ اول من مي روم !

صورتم را كه رنگ مي كرد ، خنديد . مثل همه ي معشوقه ها خنديد .
ـ با هم مي رويم !

ـ آن روزها تو ترانه اي دلنشين مي خواندي !

صورتم را طلايي و سرخ كرد . خواند.« نه يدين گوزه ليم سن گوزه ليم ، دون گئجه نه يدين ؟ » من با او ترانه را تكرار كردم . دستانم را در سفيد فرو برد . گريه ام گرفته بود . انگار مرا به ختنه مي بردند . گفتم : ...

ـ مرا چرا كشتي ؟

دست هايم را برداشت و بر قلبش گذاشت . درست همان جايي كه گلوله ي طلايي در آن نشسته بود و سوخته بود و پيچيده بود و پرنده را پرانده بود. با خود انديشيدم كه ها ، چرا او را كشتم ؟ يادم نيامد هيچ ! صورتش را ان قدر نزديك آورد كه فقط دهانش را ديدم كه ...

ـ لبخند بزن در اين صورت درخشان !

ـ ها ، چه دير . چه تلخ !

انگشتش را بر سينه ام گذاشت . تاريكي درخشيد و گلوله اي چرخيد و پيچيد و سينه ام را دريد . قلبم از نوك سرد عقربه افتاد و افتاديم ....در باز شد و چند نفر از برف آمدند و پادشاه و ملكه را برداشتند و بردند .

28 نوامبر 1998 / لوس آنجلس / كافه ي لولوس